EmiBox: kuchenne eksperymenty

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kuchenne eksperymenty. Pokaż wszystkie posty

piątek, 18 marca 2016

Zastanawiałam się, czemu decupaż mi nie wychodzi, chyba nie mam do niego serca. Za bardzo też kojarzy mi się z tymi wszystkimi około romantycznymi klimatami, które do niczego mi nie pasują. Chociaż nie powiem, piękne rzeczy ludziom wychodzą spod łapek. Mi wyszło takie pudełko na herbatę. Dość ascetyczne w stylu, ale takie miało być. Na wierzchu mapa i żaglowiec wiozący zapas herbat :) W środku zrobiłam przegródkę na resztki z pudełek. Nie lubię trzymać w szafie pudełek z jedną saszetką więc teraz te ostatki lądują w przedziale, a obok luzem czarna.

Dzień kobiet już dawno minął, ale u mnie wciąż trwa - w mniejszych i większych radościach dnia codziennego :)

Ciasto z buraczkami pieczonymi zadomowiło się u nas na dobre :) bardzo dobre, mniam.
Od jakiegoś czasu szukałam okrągłego lustra i proszę, trafiłam w pepco na idealne. No może nie całkiem idealne, bo właśnie je przemalowałam :) Cena była niewątpliwie idealna. Jako czarne również dobrze się prezentowało, a jednak musiałam je dostosować do pewnego pomysłu. Ciekawi, gdzie zawiśnie?

Przemalowałam też doniczki, trochę do kompletu. Na całościowy efekt musicie poczekać. Nie zdążyłam przed zachodem ze zdjęciami. Postaram się, to nadrobić ale nie obiecuję kiedy. Chciałabym wam też pokazać, jak wcześniej wyglądała aranżacja na parapecie z roślinami, a jak teraz będzie się prezentować ale do tego potrzebuję dobrego światła i chwili czasu. Z tym drugim może być gorzej, bo w najbliższych dniach będę urobiona po łokcie.

niedziela, 14 lutego 2016

Mój organizm po zimie zaczyna się domagać witamin. Zazwyczaj dzieje się tak w okolicach lutego. W poprzednich latach sięgałam po kiełki, którymi obficie obsypywałam kanapki i zaklepywałam je majonezem. Brrr. W tym roku również kupiłam paczkę ale monstrualne rozmiary niektórych nasion trochę mnie przeraziły. Zresztą pewnie całkiem irracjonalnie. W zasadzie nie miało, to większego znaczenia, ponieważ moje komórki wołały zieleniny bardziej liściastej. Wyskrobałam ze słoika resztki pesto z czosnku niedźwiedziego i zaczęłam poszukiwania, co by zjeść, żeby się najeść i przy tym odżywić. A na dodatek miało, to być nie tylko dobre i zdrowe, ale i smaczne również dla mojego męża.

Przerzuciłam kilka stron w internecie i zainspirowana nimi stworzyłam sałatkę kocham cię. Skąd ta nazwa? Z miłości oczywiście - kocham cię więc daję ci, to co najlepsze - i mogą to być słowa skierowane zarówno do ukochanego, jak i siebie samego :)

Mam to szczęście posiadać faceta, który uwielbia sałatki.

Z czego składa się sałatka, którą ostatnio namiętnie jadamy? Z zieleniny - roszponka - za chwilę wykiełkuje mi w donicy własna, wtedy, to dopiero będzie uczta. Pomidorów - na te trzeba będzie poczekać do lata. Papryki - jak dotąd hodowla papryki niezbyt mi się powiodła, ale nie zamierzam się poddawać :). Do tego wrzucam ser mozzarella (chm, kota się nie da wydoić, a innych zwierząt nie posiadam więc jestem skazana na sklep) i pokrojone w kostkę awokado (wykiełkowało komuś awokado z pestki? Nie wiem, czy moją mam sadzić, czy przerobić na przyprawę). Tego ostatniego nie zbyt lubię, ale jego smak ładnie się komponuje z resztą i ginie w natłoku. Na wierzch garść orzechów włoskich, garść orzechów nerkowca, pestki dyni i słonecznika. Czasem dorzucam pomidory suszone w zalewie.

Z oliwy, a najlepiej dobrego tłoczonego oleju np. z dyni przygotowuję sos winegret, w którym nie może zabraknąć ziół - czym chata bogata. Bazylia, rozmaryn, suszony imbir, trochę kurkumy, trochę cayenne, suszony czosnek niedźwiedzi, nasiona czarnuszki ... i co kto lubi.

Sałatka gotowa :) Zabieram ją do pracy, świetna na kolacje i do obiadu.

Za tło robi serweta, którą dziergałam jesienią i skończyłam w grudniu. Około 40 cm średnicy, z motywem serduszek dookoła - na romantyczne kolacje :)

niedziela, 3 stycznia 2016

Bardzo nie lubię marnować jedzenia. Zawsze staram się mieć w domu półprodukty, z których można zrobić jakieś smaczne danie. Obiady planujemy zazwyczaj z tygodniowym wyprzedzeniem, dzięki czemu kupujemy świadomie, to czego potrzebujemy. Są jednak święta, kiedy chcąc nie chcąc, mamy nadmiar jedzenia. W tym przypadku szybki przegląd lodówki i, to co może się zepsuć ląduje w zamrażalniku na później. Tym sposobem Nowy Rok świętowaliśmy rybką wigilijną :)
Usmażone ryby, sztuk cztery, zostały nam z kolacji i w drugi dzień świąt, tuż przed wyjazdem do rodziny, bez większego pomysłu wrzuciłam je do zamrażalki.
Pierwotny pomysł zakładał, że się je rozmrozi, odgrzeje w piekarniku i zje. Szperając w sklepowej lodówce natknęłam się na gotowe danie - rybę po włosku. Obejrzałam dokładnie opakowanie z każdej strony, przeczytałam uważnie skład i już wiedziałam, co zrobić na obiad.
Zmrożoną rybę wrzuciłam do naczynia żaroodpornego. Przygotowałam sos pomidorowy - częściowo zblendowany, a częściowo z ćwiartkami pomidorów. Zalałam rybę, przyprószyłam lekko startym, żółtym serem, dodałam świeży rozmaryn (wciąż nieźle się trzyma w doniczce) i włożyłam do piekarnika na około pół godziny w 200st.C.
Do ryby ugotowaliśmy ryż. Przydałaby się jeszcze jakaś lekka sałatka z rukolą, by było idealnie :)
Polecam :)
PS. Jeśli chodzi o sos pomidorowy, to już od jakiegoś czasu nie wyobrażam sobie kupować gotowego. Wystarczy kilka pomidorów ewentualnie puszka z pomidorami, oliwa, zioła, czosnek i można samemu przyrządzić sos, tak jak się lubi :)

niedziela, 4 października 2015

Przymroziło mi kabaczki i dynie. Trzeba było więc zarządzić szybki zbiór do koszyka.
Spontanicznie postanowiłam z części zbiorów ugotować zupę z dyni. Ponieważ nigdy w życiu takowej nie robiłam i nie jadłam zrobiłam szybki przegląd w internecie i okazało się, że nie jest to tak skomplikowane jakby się mogło wydawać :)
Rosół miałam gotowy więc wystarczyło pokroić dynię, zapiec w piekarniku i przyrządzić zupę :)

Dynia była młodziutka i szybko zmiękła. W garnku podsmażyłam na oliwie ząbek czosnku i posiekaną gałązkę rozmarynu. Dorzuciłam pomidora obranego ze skórki i dusiłam chwilę. Żeby się nic nie przywarło wlałam trochę rosołu. Do tak przygotowanej podkładki wrzuciłam zapieczoną dynię i dolałam rosołu. Gotowałam kilka minut, tak na oko ;) I zaczęłam doprawiać. Ponieważ dynia sama w sobie ma dość mdły smak, a chciałam uzyskać rozgrzewającą zupę na zimne, jesienne wieczory, to nie żałowałam ani ostrego curry, ani pieprzu cayenne, ani ostrej papryki.

Oczywiście pilnowałam się, żeby nie przesadzić z przyprawami. Kiedyś już popełniłam taki błąd. Miałam przyprawy włoskie do makaronu. Trzy, niewielkich rozmiarów, torebki. Na moje oko jednorazówki. Robiąc sos do spaghetti jedną taką torebeczkę wsypałam w całości. Aj! Wyszła mi mega ostra pasta, której nie dało się przełknąć i, która służyła potem jako dodatek do sosów. Z dwóch pozostałych dorzucam już dosłownie szczyptę do potraw i to w zupełności wystarczy by nadać im pikantności.

Po doprawieniu zblendowałam wszystko i jeszcze rozcieńczyłam rosołem, żeby nie była za gęsta. Zupa wyszła wyśmienita. Pomijając, że miała ciut za duży ogień i zapluła mi całą kuchenkę i wszystko wokoło.
Dorzuciłam na wierzch kilka pestek z dyni i słonecznika. Rozgrzewająca i smaczna. W pięknym pomarańczowym kolorze. Idealna na jesień.
Pozostała część najtrudniejsza - jak przekonać M., że to jest jadalne? Wziąwszy pod uwagę jego niechęć do zup kremów...
Ku mojemu zaskoczeniu nie musiałam go przekonywać. Ba, zażądał dokładki oraz obietnicy, że jeszcze ją zrobię :)
Polecam. Idealnie wchodzi z grzankami.
A jak wasze doświadczenia kulinarne z dynią w roli głównej?