EmiBox: kanzashi

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kanzashi. Pokaż wszystkie posty

sobota, 20 lutego 2016

Nigdy nie byłam szczególną fanką Pięknej i Bestii, ale jeden szczegół z całej bajki zawsze mnie fascynował - błękitne róże*. Ilekroć widziałam, czy widzę tytuły wiadomości, że kolejnemu ogrodnikowi udało się wyhodować niebieską różę, zaglądam do nich z drżącym sercem. Jednak niebieska róża, taka prawdziwa, jest jak kwiat paproci - poza zasięgiem. Wszystkie okrzyknięte "błękitnymi" nie są nawet zbliżone w kolorze do koloru nieba. Wystarczy trochę poczytać, by się przekonać, że wyhodowanie takiej róży jest niemożliwe.

A jednak niebieska róża, pozostając symbolem nieosiągalnego marzenia, wbiła się nam w wyobraźnię, uczepiła kolcami i dlatego... nie zawahałam się jej użyć, do swojego kolejnego kanzashi :) Wprawdzie myślałam najpierw o czerwonej, ale skusił mnie błękit. Użyłam mojego ulubionego zestawienia kolorystycznego - dominujący ciemny błękit pruski (albo coś koło tego), srebrny i dla złamania palety - czerwień.
Składanie płatków coraz bardziej mi się podoba.

Poniżej widać mniej więcej, jakie to duże :)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Przeglądając internet uświadomiłam sobie, że niebieskie róże w Pięknej i Bestii nie koniecznie występują O.o. Dlaczego więc mi się kojarzą jednoznacznie z tą baśnią? Otóż, gdy byłam małą dziewczynką, dawno, dawno temu, za siedmioma lasami i siedmioma rzekami, gdy w telewizji był tylko jeden program i to czarno- biały, że o innych cudach techniki nie wspomnę. W zimowe i jesienne wieczory zamykałam się z rodzeństwem w pokoju, wieszaliśmy na drzwiach prześcieradło (oh, jaki był krzyk, gdy mama wchodziła, a nasz ekran zsuwał się wtedy na podłogę), gasiliśmy światło i puszczaliśmy bajki z rzutnika. Czasami za ekran służył nam sufit. Miałam kilka ulubionych bajek, np. Calineczkę. Czasem siostrze udało się pożyczyć od koleżanek coś nowego i chyba właśnie Piękna i Bestia była taką bajką pożyczoną. I właśnie na tej kliszy róże były błękitne :) Bajkę trzeba było oddać po jakimś czasie więc pewnie była często oglądana, żeby się nią wystarczająco nasycić. Dodatkowo było to moje pierwsze zetknięcie z tą historią. Nic dziwnego, że mi utknęły w głowie, już na zawsze, błękitne róże :)

sobota, 6 lutego 2016

Tak, tak, w kolorach stycznia. Wiem, że już luty, ale o tym za chwilę :)

Wiecie, że tradycyjne hana kanzashi skleja się klejem ryżowym? Można go nawet wykonać w domowych warunkach, ale pewnie trzeba by też użyć wtedy jedwabiu do wycinania kwadracików na kwiaty, żeby już było zgodnie z tradycją. Ciekawe, jak szybko taki klej wiąże? Ja przy moich pracach używałam na razie kleju na gorąco. Ma to swoje zalety, jak i wady. Przede wszystkim szybko łączy ze sobą płatki więc składanie idzie sprawnie, szczególnie, gdy się robi je z kawałków 1,5 cm :) (maleństwa wychodzą po złożeniu). Trzeba jednak przy tym być zdecydowanym i uważnym, bo po sklejeniu ciężko coś skorygować.

Ciekawostką, która mnie zachwyciła, gdy przeczesywałam internet (już nie tylko szukając obrazków, ale i informacji o samej sztuce kanzashi), była informacja, że tak, jak w grafikach i malarstwie, również tutaj mamy motywy przyporządkowane poszczególnym miesiącom. Ale i na święta oraz pory roku można było założyć odpowiednią ozdobę do włosów. Bo tym właśnie są tradycyjne kanzashi - ozdobami do włosów.

A kto je nosił? Maiko oraz gejsze. Bardzo ciekawie o historii, podziałach oraz gejszach można poczytać na TEJ STRONIE.
Wikipedia też ma kilka słów po polsku w temacie.
A TUTAJ można pooglądać galerię z mistrzowskimi wykonaniami :)
Lisek mnie zauroczył, wprawdzie nie z powyższej galerii, ale tak słodko wygląda, że musiałam go tu pokazać :)

Przy okazji bardzo was przepraszam, że w poprzednim poście dość obcesowo napisałam, żebyście sobie poszukali w internecie :) Tak się śpieszyłam, żeby pokazać pierwsze prace.

Dobrze, a teraz przejdźmy do sedna. Oto kolejna moja praca. Inspiracją do jej powstania były kolory z wyzwania Art Piaskownicy - złoto, biel i czerń - kolory stycznia. Zaczęłam od motylka i na nim miałam poprzestać, ale nacięłam tyle tych kwadratów, że z rozpędu zrobiłam i kwiaty :)
Moje drogie komentujące! To również zasługa waszych mobilizujących komentarzy.
Szkoda tylko, że karnawał się już kończy, ale może jeszcze zdążę go założyć na ostatni bal :)

http://art-piaskownica.blogspot.com/2016/01/kolory-stycznia.html

A tak na modelce wygląda ;)

i kilka ujęć z pracowni:

sobota, 30 stycznia 2016

Trafiłam na kanzashi całkiem przypadkiem i zakochałam się w tych misternie układanych kompozycjach wstążeczkowych. Technika jest trochę, jak origami, a bardziej nawet jak kusudama, tylko z tkaniny.
Niestety materia stawiła opór! Nie wiem, czy zdarza się wam zachwycić jakąś techniką, a raczej efektami jej zastosowania, a potem okazuje się, że z której strony by nie ugryź, to jednak nie wychodzi.

Może jestem zbyt niecierpliwa, bo chciałabym, żeby pierwsze moje prace wyglądały zachwycająco. Tymczasem nie jestem zadowolona z efektów. Opanowanie składania kwadratów nie jest skomplikowane. Z pomocą przychodzi niezawodny internet, a szczególnie filmiki na youtubie. Zdawać by się mogło, że mając naprodukowane "zwijaski" poskładanie ich w kwiaty, śnieżynki, czy inne cuda, to już łatwizna. Otóż nie do końca.

Po pierwsze - dobrze mieć projekt, wizję tego, co chce się stworzyć.
Po drugie - wycinanie ze wstążki jest łatwiejsze niż z tkaniny. Ja cięłam i z tego i z tego.
Po trzecie - naoglądawszy się gotowych prac, podchodzę do moich z dużą dozą krytycyzmu i zaczyna mnie ogarniać zniechęcenie.
Póki co dam sobie chwilę oddechu. Bo mimo wszystko nie zamierzam się poddać zanim nie osiągnę zadowalającego mnie efektu :)

Niezwykłe, jakie cuda można wyczarować w tej technice. Jak będziecie mieli chwilę, to wpiszcie kanzashi w wyszukiwarkę i pooglądajcie sobie. Przepraszam, że nie wrzucam tu żadnych inspiracji, musiałabym pół internetu skopiować :)
Na razie wrzucam kilka zdjęć moich twórczych zmagań. U mnie cudów na razie nie ma :)

Ten powyższy powstał jako pierwszy. Być może dostanie zapinkę i stanie się broszką. Chyba najbardziej mi się podoba.

A ten jest ostatni. To zdecydowanie nie to, co miało być. Nie jest jakiś strasznie zły, ale też nie powala szczególnie. Popełniłam przy nim mnóstwo błędów. Na szczęście wiem jakich więc może uniknę ich powtórzenia. :)

Na zdjęciach widać jeszcze jednego kwiatka, ale jestem z niego tak nie zadowolona, że nawet nie zasłużył sobie na osobne zdjęcie ;) Jeśli chodzi o kolorystkę, to bardzo lubię połączenie srebra z bielą i błękitem pruskim. Pierwszy jest zdecydowanie w moich kolorach.