EmiBox

niedziela, 3 stycznia 2016

Bardzo nie lubię marnować jedzenia. Zawsze staram się mieć w domu półprodukty, z których można zrobić jakieś smaczne danie. Obiady planujemy zazwyczaj z tygodniowym wyprzedzeniem, dzięki czemu kupujemy świadomie, to czego potrzebujemy. Są jednak święta, kiedy chcąc nie chcąc, mamy nadmiar jedzenia. W tym przypadku szybki przegląd lodówki i, to co może się zepsuć ląduje w zamrażalniku na później. Tym sposobem Nowy Rok świętowaliśmy rybką wigilijną :)
Usmażone ryby, sztuk cztery, zostały nam z kolacji i w drugi dzień świąt, tuż przed wyjazdem do rodziny, bez większego pomysłu wrzuciłam je do zamrażalki.
Pierwotny pomysł zakładał, że się je rozmrozi, odgrzeje w piekarniku i zje. Szperając w sklepowej lodówce natknęłam się na gotowe danie - rybę po włosku. Obejrzałam dokładnie opakowanie z każdej strony, przeczytałam uważnie skład i już wiedziałam, co zrobić na obiad.
Zmrożoną rybę wrzuciłam do naczynia żaroodpornego. Przygotowałam sos pomidorowy - częściowo zblendowany, a częściowo z ćwiartkami pomidorów. Zalałam rybę, przyprószyłam lekko startym, żółtym serem, dodałam świeży rozmaryn (wciąż nieźle się trzyma w doniczce) i włożyłam do piekarnika na około pół godziny w 200st.C.
Do ryby ugotowaliśmy ryż. Przydałaby się jeszcze jakaś lekka sałatka z rukolą, by było idealnie :)
Polecam :)
PS. Jeśli chodzi o sos pomidorowy, to już od jakiegoś czasu nie wyobrażam sobie kupować gotowego. Wystarczy kilka pomidorów ewentualnie puszka z pomidorami, oliwa, zioła, czosnek i można samemu przyrządzić sos, tak jak się lubi :)

sobota, 2 stycznia 2016

No to się posypało - białe z nieba. Prawdziwa niespodzianka na pierwszy dzień nowego roku. No kto by się spodziewał, że tak nas zaśnieży? :) No dobra, może nie jest to zima stulecia (na szczęście) ale śnieg w okolicach Wrocławia to zawsze wydarzenie ;P

W tym roku żadnych postanowień noworocznych. W zasadzie nigdy ich nie praktykowałam jakoś szczególnie, ale obecnie z premedytacją postanowiłam się nie stresować, że cokolwiek muszę. Dzięki temu w grudniu będę patrzeć optymistycznie w przyszłość, a nie zastanawiać się gdzie nawaliłam, czego nie zrobiłam. Mam zamiast tego listę, na której znajdują się rzeczy mniej lub bardziej pilne do zrobienia/zobaczenia/zdobycia - jak nie w tym roku, to następnym. Kilka pozycji z niej już wypadło :) no i pojawiły się nowe.

Ponieważ, to okres około świąteczny pozwolę sobie pochwalić się swoją choinką. Drugi rok już mamy żywą. W tym roku stanęła na wysokości stołeczka, żeby zbytnio nie kusić naszego młodego kocurka.
Jestem z tych osób co uważają, że kot kotem, ale choinka musi być, a zwierz się dostosuje :) Kocica miała stosunek "olewający" do drzewka - zarówno w tym, jak i w zeszłym roku. Natomiast Młody jest bardziej narwany. Po dwóch dniach stwierdził, że czas na bliższe zapoznanie i od tamtego czasu systematycznie nam ją rozbiera i otrząsuje z igieł. Widzieliście kiedyś trenującego boksera? To on tak robi, staje na dwóch łapach i boksuje bombki. Przewidująco na dole wiszą tylko plastikowe :P

A choinka jest dokładnie taka, jak lubię - kolorowa, błyszcząca i pełno na niej muchomorków różnego rodzaju. W te zaopatruję się zazwyczaj na jarmarku wrocławskim - co roku jeden, zawsze inny :)

A gwiazdkowy Mikołaj w górnym rogu pochodzi z pracowni ceramiki 4sztuki, która mieści się na Jagiellończyka we Wrocławiu. Dziewczyny mają tam fajne rzeczy w jeszcze fajniejszych cenach i zawsze na przedświątecznym jarmarku Nocy Nadodrza coś u nich wygrzebię ciekawego :) Zajęcia z ceramiki też są na mojej liście do zrobienia, ale mogą poczekać do emerytury ^^

Od jakiegoś czasu staram się, żeby co roku wysyłać tradycyjne kartki. Takie lubię najbardziej. O kartkach tegorocznych już pisałam :) więc pokażę tylko mój kącik z tymi które dostałam :)

A przy nich muchomorki :) Kolejne :) I Lord Vader mojego męża. Wygrał go w promocji na jednej ze stacji paliw. W tym roku będę się pieczętować Vaderem zamiast podpisu, ha ha ha ;p
A propos Gwiezdnych Wojen. Miałam dylemat, co sprezentować młodzieży rodzinnej, dostali po ręcznie malowanym kubku. Min. z motywem Star Wars ;)

Zostając w klimacie świąt przedstawiam jeszcze mój stroik. Zrobiony w ekspresowym tempie piętnastu minut z tego co udało mi się złapać w przelocie. Nie wyszedł na tym źle :)

W okresie przed świątecznym powstało kilka szydełkowych śnieżynek i dzwoneczków na choinkę. Ale się zgapiłam i nie mam ich zdjęć. Niewiarygodne! Po prostu nie zdążyłam.

To na koniec pragnę życzyć wszystkim twórczego roku (sobie też)!
I jeszcze parę zdjęć zimy, Wrocławia i kotów.

poniedziałek, 14 grudnia 2015

No jak inaczej, jak nie cudem nazwać to, że moja manufaktura kartek świątecznych wyrobiła się w tym roku przed Wigilią? Ba, wygląda na to, że wkrótce wyruszą w Polskę oraz świat i być może otrą się o Święta bliżej niż dalej - jak to bywało co roku :D
Jest wiele pięknych kartek, ale nie byłabym sobą, gdybym nie wymyśliła własnej :)

A do każdej dorzucam tego rocznie pierniczka :) Bez obaw, nie zepsuje się, ani nie wykruszy, to taki specjalny piernik, którego będzie można posadzić na straży lodówki, żeby nie przedobrzyć z jedzeniem :)

PS. Wcale nie była to łatwa praca, Szkudnik biegał i przeszkadzał, jak tylko mógł... tzn. pomagał według kociej wyobraźni o pomocy ;)

Jeszcze pieczątka na tył... i pozostaje usiąść i napisać życzenia. To dopiero będzie wyzwanie :)

poniedziałek, 12 października 2015

Mała jest, bardzo mała. Tak na oko 5 cm. Przeleżała u mnie jakiś czas. Taki, że zrobienie zdjęć i zmierzenie odłożyłam na później, kiedy już ono nastąpiło, to tradycyjnie nie było czasu :)
Taki zestawik obiadowy do wpięcia w klapę :)

niedziela, 4 października 2015

Przymroziło mi kabaczki i dynie. Trzeba było więc zarządzić szybki zbiór do koszyka.
Spontanicznie postanowiłam z części zbiorów ugotować zupę z dyni. Ponieważ nigdy w życiu takowej nie robiłam i nie jadłam zrobiłam szybki przegląd w internecie i okazało się, że nie jest to tak skomplikowane jakby się mogło wydawać :)
Rosół miałam gotowy więc wystarczyło pokroić dynię, zapiec w piekarniku i przyrządzić zupę :)

Dynia była młodziutka i szybko zmiękła. W garnku podsmażyłam na oliwie ząbek czosnku i posiekaną gałązkę rozmarynu. Dorzuciłam pomidora obranego ze skórki i dusiłam chwilę. Żeby się nic nie przywarło wlałam trochę rosołu. Do tak przygotowanej podkładki wrzuciłam zapieczoną dynię i dolałam rosołu. Gotowałam kilka minut, tak na oko ;) I zaczęłam doprawiać. Ponieważ dynia sama w sobie ma dość mdły smak, a chciałam uzyskać rozgrzewającą zupę na zimne, jesienne wieczory, to nie żałowałam ani ostrego curry, ani pieprzu cayenne, ani ostrej papryki.

Oczywiście pilnowałam się, żeby nie przesadzić z przyprawami. Kiedyś już popełniłam taki błąd. Miałam przyprawy włoskie do makaronu. Trzy, niewielkich rozmiarów, torebki. Na moje oko jednorazówki. Robiąc sos do spaghetti jedną taką torebeczkę wsypałam w całości. Aj! Wyszła mi mega ostra pasta, której nie dało się przełknąć i, która służyła potem jako dodatek do sosów. Z dwóch pozostałych dorzucam już dosłownie szczyptę do potraw i to w zupełności wystarczy by nadać im pikantności.

Po doprawieniu zblendowałam wszystko i jeszcze rozcieńczyłam rosołem, żeby nie była za gęsta. Zupa wyszła wyśmienita. Pomijając, że miała ciut za duży ogień i zapluła mi całą kuchenkę i wszystko wokoło.
Dorzuciłam na wierzch kilka pestek z dyni i słonecznika. Rozgrzewająca i smaczna. W pięknym pomarańczowym kolorze. Idealna na jesień.
Pozostała część najtrudniejsza - jak przekonać M., że to jest jadalne? Wziąwszy pod uwagę jego niechęć do zup kremów...
Ku mojemu zaskoczeniu nie musiałam go przekonywać. Ba, zażądał dokładki oraz obietnicy, że jeszcze ją zrobię :)
Polecam. Idealnie wchodzi z grzankami.
A jak wasze doświadczenia kulinarne z dynią w roli głównej?

niedziela, 27 września 2015

Chodzę i zbieram kasztany w kieszeń.
To już na pewno przyszła jesień.
Kusi mnie pudło z koralikami
nie będę się nudzić wieczorami...

Stop! Żadnych rymów, brrr. Znikłam stąd na długi czas. Jest to u mnie całkiem naturalne w okresie letnim, kiedy po prostu brak czasu na to by usiąść i podziergać, coś uszyć. Niby można się rozłożyć w słoneczny dzień na trawce, ale przy tegorocznych upałach ożywałam dopiero po zmroku, jak już trzeba było kłaść się spać. Nic na to nie poradzę, że klimatycznie jestem zwolennikiem północy. Skwar i żar lejący się z nieba sprawia, że przestaję funkcjonować.
A lato było w tym roku piękne.

Mam nadzieję, że rozkładanie warsztatu pójdzie mi sprawnie i wkrótce będę mogła pokazać coś nowego. Na dziś mam dla was krótkie zestawienie fotograficzne ostatnich miesięcy. Na rozgrzewkę.
W wielkim skrócie...

W prawym górnym rogu jest zdjęcie różaneczników z arboretum w Wojsławicach. Jeśli będziecie mieli okazję pojechać tam w okresie ich kwitnięcia to gorąco polecam - widoki niezapomniane. Pamiętajcie tylko, że na Dolnym Śląsku szybciej kwitną niż w innych regionach kraju.

W czerwcu zdążyłam nastawić orzechówkę. Nabrała już głębokiego ciemnego koloru. Na świąteczne przejedzenia będzie idealna. Oprócz tego mam jeszcze syrop z pędów sosny, syrop z mlecza, który w tym roku był moim numerem jeden do sałatek, nalewkę z czosnku niedźwiedziego - zabójczy zapach i smak, ale ponoć samo zdrowie. Nawet bakterie i wirusy uciekają, jak ją wyczują. I suszoną pokrzywę na herbatki jesienne, gdy już rozpocznę sezon na podgrzewany dzbanek.

Popełniłam jeden mini ogródek oraz odkryłam zalety betonu szybkowiążącego.

Na specjalne życzenie zrobiłam na szydełku Miniona. Wyszedł trochę koszmarnie, ale i tak cud, że znalazłam, nie u siebie, jakąś włóczkę i szydełko.

No i pchnęłam do przodu jedną moją pracę, nad którą siedzę w wolnej chwili. Okno witrażowe z muchomorkiem bardzo lubię :)

Natomiast bonsai mniejsze od mojej dłoni całkowicie mnie zaskoczyło. Na Festiwalu Kwiatów w Książu. Gdyby się ktoś wybierał za rok doradzam zakup biletów przez internet - wyjdzie taniej i nie trzeba stać w ogromnej kolejce do kas.

No i lato to czas podróży - tych bliskich i dalszych. Po raz kolejny przekonałam się, że odkrywanie okolicy, to niekończąca się zabawa oraz, że Polska to przepiękny kraj. Tradycyjnie zaliczyliśmy Bałtyk, w krótkim wypadzie, a urlop spędziliśmy na Podlasiu. Dłuższa opowieść na pewno gdzieś się pojawi, bo ten wschodni region jest przepiękny i bardzo egzotyczny dla nas. No i mam całą masę zdjęć :)

A kotki przyjaciółki z łódzkiego. Śliczne bestie.

Na koniec pokażę wam moją lodówkę. Z zewnątrz oczywiście.

Zawsze mieliśmy dylemat jakie pamiątki przywozić z wakacji. Jako, że nie lubię durnostojek, kurzołapków, czy jak je tam zwać, postawiliśmy na magnesy. Dzięki temu codziennie patrzę sobie na nie i wspominam te wszystkie miłe chwile urlopowe, czy wypadowe. To na prawdę dobry patent na poprawę nastroju, od razu robi się cieplej na sercu.

Czasem magnesiki dostajemy w prezencie, bo np. w Indiach nie byliśmy my, tylko bliskie nam osoby. Ale to też jest miłe, bo patrząc na słonia myślę sobie zawsze, że taka wyprawa na koniec świata nie jest niemożliwa :)

PS. Poza magnesami przywozimy jeszcze regionalizmy, najczęściej spożywcze :P

Macie jakiś swój ulubiony rodzaj pamiątek z wakacji? Półkę z trofeami, na którą lubicie popatrzeć przed snem? Koszyk pełen zdobyczy wyzbieranych na plaży, czy w lesie - ładny kamyczek, szkiełko kolorowe obrobione przez fale, piórko w kropki, ciekawie zakrzywiony korzeń? Czy należycie do tych osób, które przywożą jedynie wspomnienia?

czwartek, 5 marca 2015

Była zima, idzie wiosna. Tylko mi nie idą robótki ręczne i coraz bardziej z ukosa patrzę na ten blog. Chyba go czeka mała rewolucja, ale zanim się zacznie trochę kolorów z ogródka :)