EmiBox

czwartek, 31 sierpnia 2017

Do kolekcji emaliowanych naczyń dołączyło wiaderko :)

Pierwsze. Tak myślę, że pierwsze.

Emalia wciąż rządzi jeśli chodzi o mój mini świat :)

wtorek, 29 sierpnia 2017

Przedstawiam Wam dziś zakochaną, mysią parę, która postanowiła stanąć na przed ołtarzem... no, powiedzmy. Tak na prawdę stanęli na torcie, jako miły dodatek do weselnych dekoracji.
Jako, że państwo młodzi lubią ~~jeździć rowerami~~ ekstremalną jazdę rowerową, to mysia para dzielnie pedałuje tandemem ku przyszłości świetlanej i szczęśliwej (czego życzę Młodym). Nie będę się zbyt wiele rozpisywać, dziś rządzą zdjęcia :)

pozdrawiam

Emi

Myszki zapraszają również do najnowszego wyzwania ArtPiaskownicy z balonikiem:

http://art-piaskownica.blogspot.com/2017/08/temat-baloniku-moj-malutki.html

niedziela, 6 sierpnia 2017

Emaliowany zestaw :) Kubeczki, dzbanek i patelnia. Robienie tych emaliowanych miniaturek sprawia mi wiele frajdy więc zastawa będzie uzupełniana o coraz nowe sprzęty kuchenne :D Chociaż obawiam się, że najwięcej będzie kubków, bo z każdym kolejnym wpadam na nowe rozwiązanie techniczne, by wyszedł jeszcze bardziej doskonały :P Poza tym mam zamiar stworzyć kilka malowanych w różne kwiaty i takie tam... no i sami widzicie :) No i chciałabym, żeby były nie przemakalne, to akurat wydaje się dość proste w rozwiązaniu :)

pozdrawiam

czwartek, 3 sierpnia 2017

Domyślam się, że widząc +18 przybiegliście tu zacierając ręce z uciechy! I słusznie, słusznie, bo dziś u mnie golasy - Janusz i Grażyna z pozdrowieniami wakacyjnymi wprost z Chałup. Wcale się im nie dziwię, że pozbyli się tekstyliów, przy panującym upale każdy by tak chciał! Ja w każdym razie upałów mam dość, tęsknota za morzem daje o sobie znać w takie dni.

Skąd jednak pomysł na golasów? Ano z piosenki. Najnowsze wyzwanie ArtPiaskownicy nie jest łatwe, ale warto się z nim zmierzyć, by uhonorować wspaniałego artystę jakim był Zbigniew Wodecki. Jak bardzo zainspirowała nas jego różnorodna twórczość możecie podejrzeć klikając na poniższy baner:

http://art-piaskownica.blogspot.com/2017/08/zainspiruj-sie-tworczosc-zbigniewa.html

Ja wybrałam Chałupy welcome to. Może przez to, że kojarzą mi się z dzieciństwem i latem z radiem? Utwór zapadły mi w pamięć tak, że słysząc Wodecki od razu zaczynam nucić:

Jak co roku w Chałupach
Gdy zaczyna się upał
Słychać wielki szum
Można spotkać golasa
Jak na plaży w Mombassa
Golców cały tłum.
Znów się będą rozbierać
Miss Natura wybierać
Przez wieś przeszedł dreszcz
W krzakach siedzą tekstylni
Gryzą palce bezsilni
Zaklinają deszcz.

A poniżej trochę twórczego warsztatu - dla ciekawych :) Bo najpierw jest pomysł, potem szkic...

A potem praca, praca, praca... nie napiszę, że ciężka, bo to sama przyjemność taka dłubanina :)

Kolejnym etapem jest aranżacja do zdjęcia. I sesja, która kończy się kilkunastoma fotkami, z czego dwie lub trzy są w miarę znośne do pokazania :)
Golasy na drewienkach:

Dla przypomnienia i dla tych co nie znają (?!)...

A tak prezentują się w całej okazałości.

Powyższą pracę zgłaszam na wyzwanie na blogu CraftArt.

https://www.craftart.com.pl/pl/blog/Kreatywne-pojedynki-Wyzwanie-6-Morskie-opowiesci/207

Chałupy welcome to Bahama mama luz
Afryka dzika dawno odkryta
Chałupy welcome to!
Chałupy welcome to sun of Yamaica blue
Polish Barbados i Galapagos
Chałupy welcome to!

środa, 26 lipca 2017

Chyba ktoś tu szykuje śniadanie. Oj, będzie jajecznica z kurkami. Nie widzicie jajek? Bo właścicielka jeszcze ich nie przyniosła, właśnie po nie poszła oraz po masło. Po drodze pewnie nastawi wodę na herbatę, bo cytrynę już naszykowała.
Chmm... może się wproszę? Kubeczek drugi czeka na gościa.

Was natomiast zapraszam do nowego wyzwania wakacyjnego ArtPiaskownicy

http://art-piaskownica.blogspot.com/2017/07/temat-miniaturowy-swiat-edycja_25.html

PS. Kwiaty żywe :) i wiem, że cytryna tak średnio wyszła :P to się jeszcze poprawi ;)
#dollhouse

czwartek, 13 lipca 2017

Pokażę Wam dziś domek. Taki trochę mchem obrośnięty, trochę z patyków składany i kamyczków murowany. Domek pewnej bardzo małej wiedźmy, który dzieli niekiedy ze swoimi przyjaciółmi. To znaczy miała dzielić i miała mieszkać. Niestety mebli nie dowieźli. A nie dowieźli mebli, bo stolarz się z drzwiami opóźnił, okna też nie wykończone, że nie wspomnę o zdunie, który był, ale zapił no i piec nie pali, tylko dymi. Słabo, słabo. I pomyśleć, że ten stan w budowie trwa już ponad dwa lata...

Postanowiłam stworzyć dom na miarę moich wyobrażeń. Dom, który będzie wycyzelowany, z naturalnych materiałów. Jednym słowem perfekcyjny. I ta jego doskonałość mnie przerosła. Widząc jego braki i niedociągnięcia nijak nie kwapiłam się do wykończeniówki. Coś tam czasem niby zrobiłam - np. dywanik, czy kanapę. Coś tam czasem zakupiłam z myślą o wnętrzu. Ale jak ustawiać wnętrze, gdy brak "ramy", gdy krzywe są ściany?

I tym oto sposobem domek stał, marniał, czasem służył za budę dla kota i wiądł - dosłownie, bo mech użyty na dach wysechł na wiór i z zielonego zrobił się brunatny i kurzołapny. Otynkowane betonem (serio) ściany zaczęły się wykruszać i jakoś tak coraz bardziej trzymałam go z daleka od moich oczu. Moja wizja i cel z każdym dniem oddalała się coraz bardziej.
Aż pewnego dnia... i tu zaczyna się nowa historia.
Jest pełna mobilizacja.
Ambicje zostały obniżone.
Dzieje się! A co z tego wyjdzie zobaczycie już wkrótce :)

Mam dla Was parę zdjęć z domku z czasów jego świetności, a na końcu obecny stan prac budowlanych.

W obecnym momencie domek (ten obraz nędzy i rozpaczy w tle) prezentuje się tak:

Przypominam się, że można wbijać na fejsa blogowego oraz na instagrama szukać emilia_baczynska :)

niedziela, 9 lipca 2017

Zazwyczaj życie w słoiku wyrasta mi samo, bez mojego udziału i w zasadzie wbrew moim zamiarom. Dziś pokażę wam takie, które sama zaszczepiłam na grunt słoika. I to bardzo dosłownie grunt, bo musiałam podsypać ziemią, żeby się przyjęło. A, czy tak właśnie jest, to okaże się dopiero za jakiś czas. Na razie widzę przez szybkę, że mech ma się dobrze. Kiedy go wkładałam do środka nie wyglądał zbyt szczególnie i szczerze wątpiłam, czy się zazieleni, ale dał radę. Mam nadzieję, że w nowym środowisku odżyje również widliczka.

Widliczka, to chyba najbardziej delikatna roślina z jaką miałam do czynienia. Zachwyciła mnie od pierwszego spojrzenia i oczywiście dałam się skusić na zakup.
Stojące doniczki, w równych rządkach na sklepowym regale, wyglądały niesamowicie z tymi swoimi korzeniami zewnętrznymi. Roślina ta wypuszcza bowiem u podstawy łodyżek cieniutkie, bezlistne pędy, do złudzenia przypominające korzonki. Dążą one w kierunku ziemi i kiedy natrafią na wilgotne podłoże, ukorzeniają się. Fajnie, nie? :)

Pochodzi z lasów tropikalnych Ameryki i niestety trzeba jej zapewnić 100% wilgotności powietrza do dobrego rozwoju. Nie można też dopuścić do przesuszenia podłoża. Zastanawiam się, co za geniusz marketingu wpadł na pomysł, żeby sprzedawać ją jako Wielkanocną (!) ozdobę w jednym z marketów! Musiałam trafić na świeżą dostawę roślinek, ponieważ już na drugi dzień przedstawiały sobą obraz nędzy i rozpaczy.

A tymczasem doczytałam dokładnie, co udało mi się kupić i ambitnie postanowiłam, że mój okaz nie padnie po miesiącu. Znalazłam jej idealne miejsce, dobrą osłonę i... przejęta tym, żeby jej nie przesuszyć - przelałam ją! Z mojego sporego krzaczka został jedynie fragment. Jedyne co mi pozostało, to spróbować uratować, to co przeżyło.

I w ten sposób doszliśmy do sedna - dżungli w słoju. Sama koncepcja zamykanych pejzaży, ogrodów w szklanych naczyniach, podobała mi się już od dawna. No to sobie zrobiłam :)
I uwierzcie, na jednym nie poprzestanę!